De Laatste Levensfase: “Als Wim er straks niet meer is, zal dat een hele gekke ervaring zijn. Dan valt er heel veel weg.”

Niet zo lang geleden belde hij op om te zeggen dat hij euthanasie wilde, maar inmiddels zit hij weer vol met plannen om een bedrijf te starten. In de rubriek De Laatste Levensfase: partner en mantelzorger Hanneke Sprenger. Toen Wim hoorde dat hij de meest snelle vorm van MS heeft, kenden ze elkaar vier jaar. “Het begon met duizeligheid, maar dat kan van alles zijn. Al snel ging het slecht met lopen, hij slingerde over straat. Hij kon nauwelijks meer de trap op en af, maar hij was te goed voor een verpleeghuis."

De Laatste Levensfase: “Op het moment dat ik hoorde dat ik terminaal ziek ben, dacht ik meteen: alles opruimen, alles moet weg”

In de rubriek De Laatste Levensfase: Helen. Na een CT-scan begin augustus in het OLVG-ziekenhuis in Amsterdam hoorde Helen dat ze alvleesklierkanker heeft. “De internist trok een somber gezicht. In het rapport staat dat ik nog 1 tot 3 maanden te leven heb. Gezien mijn opvattingen over het leven stelde mijn huisarts het Joods Hospice Immanuel voor. Ik wil geen euthanasie, maar een natuurlijke dood sterven.”

De Laatste Levensfase: “De uitdaging is niet hoe we moeten sterven, maar hoe te leven”

Het hospice was in eerste instantie bedoeld voor Joodse survivors van de Tweede Wereldoorlog. Sasja wilde graag deze mensen zorg bieden in de meest kwetsbare fase van hun leven. “Die mensen hebben nauwelijks familieleden over en veel trauma’s. Ik wilde ze een omgeving bieden die herkenbaar en veilig is, waardoor ze niet al hun verhalen hoeven te vertellen.” Behalve de survivors, is er ook de tweede generatie. “Daar hoor ik zelf bij. Die hebben net zoveel hulp nodig."

Opiniestuk Riet Goosen: “We moeten het taboe rondom kinderarmoede doorbreken”

Politiek, bedrijven en maatschappelijke organisaties, kom gezamenlijk met een ambitieus actieplan! En zorg dat er een beweging in gang wordt gezet, zodat de juiste hulp gewaarborgd wordt en geen enkel kind in Nederland nog in armoede opgroeit! En als de ergste zorgen zijn weggenomen en de rust in het gezin is wedergekeerd, ga daarna inzetten op preventie. Teken daarom de petitie tegen kinderarmoede

Een Nieuw Begin: “Als je thuis iets niet kan krijgen, ga je het ergens anders zoeken”

In deze vierde aflevering is Piet Broenland aan het woord, die van zijn dertiende tot zijn dertigste zware verslavingsproblematiek had en in die periode tien jaar in de gevangenis heeft gezeten voor uiteenlopende straffen. Piet kreeg zijn eerste veroordeling op zijn zeventiende voor een overval. Hij kreeg drie jaar detentie, waarvan twee jaar een justitieel traject met werk en scholing

Een nieuw begin: “De kans op delinquent gedrag is driemaal zo groot bij kinderen van gedetineerden”

In deze derde aflevering is Terry Akins (27) aan het woord. Toen hij 17 was, kwam zijn vader na acht jaar detentie vrij. Een man met wie hij altijd een goede band heeft gehad en die hard heeft gewerkt om het gezin te kunnen onderhouden. Door de detentie van zijn vader is Terry zich bewust geworden van de onzichtbare groep kinderen met een gedetineerde ouder en wat de traumatische gevolgen hiervan kunnen zijn

Een nieuw begin: “Wat ik vooral mis is dat we aan het einde van de dag niet samen de dag kunnen doornemen”

In de tweede aflevering van Een nieuw begin is Dorothe Mano aan het woord; een achterblijver die samen met haar partner Mano een samengesteld gezin heeft dat uit zeven kinderen bestaat, alleen moest bevallen omdat haar partner in de gevangenis zit, geleerd heeft om schijt te hebben aan wat mensen over haar denken en een zoon van bijna 18 heeft die geregeld met justitie te maken krijgt op basis van etnisch profileren