Column: Wat een privileges!
Woensdagavond, 21 jan 2026, aangekomen in Nairobi, Kenia. Mijn vrouw gaat daar werken op een onderzoeksproject over voedselsystemen. We arriveerden op de ILRI-campus, een zogenaamde ‘Gated Community’, en omheind terrein van 40 ha. met hoge hekken erom heen en een beveiligingsdienst die iedereen controleert die het terrein opkomt.
Op het terrein staan pakweg 15 hoofdkantoren van allerlei internationale onderzoeksinstituten, 40 woningen, een restaurant, een zwembad, een fitness centrum en veel gladgeschoren gazons met magistrale bomen er op. Gisteren rondgelopen over het terrein, koffers uitgepakt, wennen, oriënteren en plannen maken. Vandaag is Inge voor het eerst naar haar werk.
Daar zit ik dan. Een blanco agenda. Zelfs een dubbele blanco agenda als witte boomer in een zwart land. Een witte man in Kenia die niet hoeft te werken en kan doen wat ie wil!
Wat ga je dan doen?
Enorm Rijk
Allereerst realiseren dat ik enorm rijk ben. Ik weet dat de werkeloosheid in Kenia enorm is, vooral onder jongeren. Dat kwamen we al tegen op dag twee van ons verblijf hier. Het gaat als een lopend vuurtje over de campus: ‘Nieuwe mensen, misschien werk!’. Donderdagochtend belde Rebecca al aan: ‘Ik kan koken, wassen, hond uitlaten, schoonmaken, strijken noem maar op, hebben jullie werk?’
Donderdagmiddag kwam Mary langs: zelfde verhaal. En ze vinden Chico, onze hond ontzettend aardig. Vrijdagochtend kwamen, 30 minuten na elkaar, Denis en Steven langs: ‘Ik kan tuinieren, auto rijden, hond uitlaten, opruimen, klussen; heb je werk voor mij?’ Terwijl ik dit schrijf gaat de bel, Inge doet open en er staat opnieuw iemand voor de deur, Beatrice, die werk zoekt.
We vinden dus wel iemand dat is geen probleem. Hoeveel betaal je die dan? Rebecca vroeg 3000 shilling (KES) per dag. Dat is € 20,-, maar zakte direct naar 2500 en toen naar 2000 en uiteindelijk zei ze: ‘1500 is ook oke, want ik heb het geld nodig’. Ze is een alleenstaande moeder.
Toch sprak er niet armoede uit hun poging om werk te vinden maar veel meer: er op af en wel direct, ondernemingszin, initiatief nemen! Rebecca en Denis stonden met een open en vrolijk gezicht zichzelf aan te prijzen dus die worden het denk ik. Dennis vertelde: ‘Ik wil later AI-expert worden want dat is de toekomst en daarvoor heb ik geld nodig om een opleiding te volgen!’
Ja, en dan het salaris. Voor KES 1500,- kochten we bij een shopping mall ook 1 liter olijfolie uit Italie. Twee bolletjes knoflook kostte ook KES 1500. Een pak waspoeder ook. De overheid stelt het minimum salaris voor ‘çasual labour’ op KES 1200 per dag. We gaan met KES 2000,- per dag beginnen en als het ons bevalt gaan we hoger zitten.
Chico
Een tweede privilege: We hebben onze hond Chico mee kunnen nemen in het vliegtuig. Welke Afrikaan zou dat doen? Hij zat te midden van andere Cargo in een krat in een verwarmd deel van het ruim van het vliegtuig. Veertien uur zat het beest daar. Hij heeft het zonder lichamelijke kleerscheuren doorstaan, maar is de eerste paar dagen hier enorm aanhankelijk, en vooral op Inge gericht. Hij zal toch moeten wennen aan het feit dat hij af en toe alleen is. We kunnen hem niet overal mee naar toe nemen. Het beestje is wel de enige die kwispelt als je hem uitfoetert en hij zorgt er voor dat we ons huis uit moeten om te wandelen.
Een derde privilege: ons huis en de opvang van Inge en mij hier. De People and Culture afdeling (Human Resources) van Inge’s werkgever (CGIAR) is erg bezig om Inge (en mij) allerlei mooie voorzieningen te geven. We wonen in een prachtig goed gemeubileerd huis, Inge wordt overladen met pasjes voor haar kantoor, voor de toegang tot de ILRI-campus, een diplomaten pasje, we kunnen een auto huren (een dikke Nissan Patrol 4WD), er is een bank filiaal op de campus, gratis Wifi; ze doen er alles voor om Inge goed te laten werken en ons een aangenaam verblijf te geven op de campus. Een zwembad, een fitness-ruimte, een speeltuin, een frisbee-circuit over de campus complementeren het geheel. Een rustige en veilige woon-en werkomgeving.
Schaamte
Mijn agenda is nog steeds dubbel blank op wandelen voor de hond na en wederhelft van Inge spelen. Vanmorgen op de rondgang over de gladgeschoren plantsoenen kakte Chico op het gazon recht voor het huis van de directeur van de campus. ‘Shit’, mompelde ik, ‘geen zakjes bij me!’. Vlug keek ik om me heen of iemand dit gezien had en zeer neutraal liepen we terug naar huis om poepzakjes te halen, terug te lopen en de kak op te pakken in een zakje. Maar ja, wat
doe je dan met zo’n zak kak? Ik vond het nogal elitair en belachelijk en schaamde me rot als rijke witte boomer met een kakzakje van je hond over de campus te lopen. Dus ik kreeg het idee om het kakzakje aan het tuigje van de hond te knopen en hem met z’n eigen shit rond te laten lopen. Tenslotte moeten we dat allemaal, maar laten we elkaar wel helpen om alle shit en ellende in deze wereld opruimen!
Kees van Veluw
Kees heeft jaren columns geschreven voor het huisblad van de WUR (Resource) en voor Ekoland (het blad voor de biologische landbouwsector). Kees woont nu al 25 jaar naar volle tevredenheid in Renkum, is actief in het Dorpsplatform Renkum Heelsum en bij Boerderij Veld en Beek.
Kees is pas verhuisd naar Nairobi, Kenia en wil graag blijven bloggen (eventuele reacties kunnen naar [email protected], ze worden dan naar Kees doorgestuurd).
♦♦♦
- Blijf op de hoogte via Facebook, Instagram, X of via de nieuwsbrief, inschrijven kan ook onderaan deze pagina.
- Lokaal (pers)bericht of evenement insturen? Dat kan via [email protected]
Renkum.nieuws.nl richt zich op berichtgeving op lokaal niveau. De bezoekersaantallen blijven stijgen, wat onder andere goed is voor de zichtbaarheid van onze adverteerders. Wil jij je naamsbekendheid vergroten?
Wij denken graag met je mee om de reclame-euro zo optimaal mogelijk te besteden. Door lokaal te adverteren op Renkum Nieuws tegen een concurrerende prijs! Neem contact op met Dolf Verschuren via de telefoon: 06 – 4025 3846 of mail: [email protected].
De nieuwsredactie is te bereiken via [email protected].
