Column: Quick de straatjongen

Dat ging me niet in de kouwe kleren zitten, de wandeling met de 26-jarige ‘Quick’, een voormalige straatjongen. Zijn naam heeft hij gehouden maar het leven als straatjongen is hij gelukkig ontgroeit.

Zijn levensverhaal was de rode draad in de wandeling door Down Town Nairobi. Het was voor mij geen toeristenattractie, maar een ervaring die me lang bij zal blijven.

Quick is geboren in 1999. In een gezin met 3 meiden en 3 jongens. Zijn vader kreeg een ongeluk en overleed. Zijn moeder kon niet genoeg geld verdienen en het gezin werd op straat gezet. De meiden waren al wat ouder en trouwden en waren zo gered van het straatleven. Een van zijn broers overleed nog voordat ze op straat gezet werden.

Quick en zijn broer moesten gaan bedelen. Ze konden zich aansluiten bij een al bestaande ‘gang’. Want je kan niet zomaar ergens gaan bedelen. In Down Town Nairobi heeft iedere gang zijn eigen territorium die ze, net als de leeuwen in de Masai Mara, met geweld verdedigen tegen andere gangs. Een gang geeft structuur aan het leven op straat. Het geeft enige bescherming, ze weten de beste plekken om te slapen, en de beste manieren om te bedelen en te stelen. Quick’s gang bestond uit 3 meisjes en 22 jongeren variërend van 6 tot 16 jaar.

De gangleider maakte een meisje zwanger maar dwong haar om illegaal abortus te plegen. Het tweede meisje kreeg wel een baby; dat werd te vondeling gelegd bij een katholiek weeshuis.

De eerste stop tijdens de wandeling was het Busstation. Quick: ‘Het busstation en omgeving was ons territorium. Onder de bussen was het veilig en droog slapen. En op het busstation waren er per definitie reizigers die geld op zak hebben, dat was voor de jonge kinderen een goede plek om te bedelen. Trouwens, geef bedelende kinderen nooit geld maar voedsel. Het geld wordt besteed aan kalalu, een drug, want anders houd je dit leven niet vol. Kalalu is ‘the petrol of the death’, het is verslavend en je lichaam teert in. Ook verzamelden we uit het afval op straat lege plastic flessen of we stalen stroomdraden en verbrandde de isolatie en verkochten het koper aan recyclebedrijven.’

De volgende stop was bij Siri Guru Singh Sabha-tempel. Quick: ‘Op zaterdag verzamelden heel veel straatkinderen zich bij deze Sikh-tempel, want de Sikhs deelden maaltijden uit.’ Op de vrijdag ging Quick’s gang naar de moskee. Een van de 5 pijlers van de Islam is om aalmoezen te geven en dat gebeurde na het vrijdag gebed in de vorm van maaltijden aan straatkinderen. De Christenen konden natuurlijk niet achterblijven dus op de zondag deelden zij maaltijden uit.

De echte verschrikkingen begonnen pas later, na het kind zijn. Jonge kinderen kunnen goed bedelen maar word je ouder, vanaf je twaalfde jaar, dan gaat het bedelen niet meer zo goed en word Quick geleerd hoe je mobiele telefoons en portemonnees kunt stelen. Je doet dat in groepjes van drie; eentje klopt het slachtoffer op de rug, de tweede haalt ondertussen de zakken leeg en geeft dat aan de derde die er vandoor ging.

‘Daar komt mijn naam vandaan; ik kon heel snel rennen’, vertelt Quick. Maar stelen was niet zonder risico. Quick’s broer kon niet ontsnappen en werd gepakt door omstanders. Hij werd op de grond gewerkt, geschopt, geslagen met stenen bekogeld en uit eindelijk, in de woorden van Quick: ‘They stoned him to death’.

Onderdeel van de wandeling was een hapje eten in een restaurantje. Daar was het wat rustiger en konden we makkelijker met hem praten. We vroegen hem: ‘Hoe ben je er uitgekomen?’

Quick slikte een paar keer, plukte telkens aan zijn neus en haar maar vertelde toch hoe hij ontsnapt is. ‘Mijn moeder heeft me met al haar kracht uit het straatleven proberen te halen. Na een diefstal kwam ik in een gevangenis. Mijn moeder heeft me in die gevangenis op een traject gekregen waar ik een vak kon leren. Metselaar.

Maar de mensen die dat deden mishandelde me en ik ontsnapte en viel weer terug in het straatleven. Ik ging weer opnieuw stelen. Maar nu ging fout. Ik werd door omstanders gepakt en ter plekke berecht. Net als mijn broer! Er werd een autoband om mij heen gegooid en ik werd met benzine overgoten en ‘they put me in fire’!

Ik had gelukkig drie jassen aan. Dat was om op de vlucht na een diefstal een jas uit te trekken en dan had je meer kans om te ontsnappen omdat je dan anders gekleed bent. Die drie jassen hebben me beschermd tegen het vuur. Ik kon op tijd in de rivier springen en het vuur doven. De politie heeft me naar het ziekenhuis gebracht, daar heeft mijn moeder me gevonden. Ik lag een hele tijd in coma, maar mijn moeder heeft voor me gezorgd en ik kwam weer bij en herstelde.

Opnieuw gebruikte mijn moeder al haar kracht en liefde om me weg te krijgen uit het straatleven en dat is gelukt. Ik vond werk als hulpje van een metselaar. Ik heb zakken cement 14 verdiepingen omhoog gesjouwd maar verdiende geld om mij en mijn moeder te onderhouden’.

Hij was zichtbaar aangeslagen toen hij dit allemaal vertelde. Wij ook. We namen hartelijk afscheid. In twee uur tijd waren we bekenden geworden. We houden app contact met hem.

Ik heb er slecht van geslapen en de hele volgende dag lopen denken aan Quick’s verhaal. Je gaat toch twijfelen; zou het echt waar zijn wat hij meegemaakt heeft?

Gelukkig is er AI en na een paar vragen kwam ik bij dit Instagram filmpje terecht: Instagram (van 14 februari 2026). Dat bewijst dat ter plekke berechting dus nog steeds gebeurt. Al gauw kwam ik ook by necklacing uit. Dat is wat Quick overkomen is met een brandende autoband om zijn schouders en armen. Het is een vreselijke manier van berechting die ontstaan is tijdens de Apartheid in Zuid-Afrika als iemand verdacht werd van collaboratie met het Apartheidsregime.

Maar het gebeurt nog steeds in Nairobi. Dat bewijst Quick’s verhaal maar wordt ook bevestigd in betrouwbare bronnen zoals dit artikel uit 2023: Mob killing and its impact on public health in Africa: Medicine, Conflict and Survival: Vol 39 , No 3 - Get Access.

Maar er wordt in Nairobi wel wat aan gedaan. Op 29 januari 2026 werden 15 dood gevonden straatkinderen officieel begraven. Een overheidsinstantie heeft onderzoek gedaan naar de doodsoorzaken. Dat blijken longontsteking, honger en ‘mob justice’, (ter plekke gelyncht of volksjustitie) te zijn. Zakenvrouw, politica (die nu in de oppositie zit) en filantroop Agnes Kagure uit Nairobi heeft het initiatief daartoe genomen.

Zij heeft de lijken uit de mortuaria gehaald, de familieleden opgespoord, de doodskisten betaald, een plek op het grootste kerkhof in Nairobi betaald en na de begrafenis een lunch aangeboden aan alle familieleden na de begrafenis.

Er zijn ca 46.000 straatkinderen volgens de Keniaanse overheid (KNBS report: Rise in street children fueled by rapid population growth). Volgens Ngo’s zijn het er veel meer. Hoeveel het er ook zijn; elk straatkind is een schreeuw tegen armoe en onrechtvaardigheid en roept om ingrijpen van de overheid, voorlopig zal dat niet gebeuren.

NairobiKees heeft jaren columns geschreven voor het huisblad van de WUR (Resource) en voor Ekoland (het blad voor de biologische landbouwsector). Kees woonde 25 jaar naar volle tevredenheid in Renkum, was actief in het Dorpsplatform Renkum Heelsum en bij Boerderij Veld en Beek.

Kees is pas verhuisd naar Nairobi, Kenia en wil graag blijven bloggen (eventuele reacties kunnen naar [email protected], ze worden dan naar Kees doorgestuurd).  

Renkum.nieuws.nl richt zich op berichtgeving op lokaal niveau. De bezoekersaantallen blijven stijgen, wat onder andere goed is voor de zichtbaarheid van onze adverteerders. Wil jij je naamsbekendheid vergroten?

Wij denken graag met je mee om de reclame-euro zo optimaal mogelijk te besteden. Door lokaal te adverteren op Renkum Nieuws tegen een concurrerende prijs! Neem contact op met Dolf Verschuren via de telefoon: 06 – 4025 3846 of mail: [email protected].

De nieuwsredactie is te bereiken via [email protected].